Wat is een chronisch compartimentsyndroom?

Wie mij volgt op social media heeft wel meegekregen dat ik eind december 2018 geopereerd ben aan het chronisch compartimentsyndroom in mijn beide onderbenen. Ik kreeg daar veel vragen over: Wat is zo’n chronisch compartimentsyndroom en hoe kom je daaraan? Wat gebeurt er tijdens zo’n operatie? Was die operatie echt nodig? En eerlijk gezegd had ik een jaar geleden ook wazig gekeken bij deze term, want het is geen aandoening waar je veel over hoort of leest.

Reden voor mij om het uit te leggen! No worries, ik bespaar je de foto’s van mijn geopereerde benen (waar overigens per been alleen een litteken van zo’n twee centimeter lang is te zien), dus deze post is ook geschikt voor de gevoelige lezers. 😉

Zo’n chronisch compartimentsyndroom, wat is dat nou eigenlijk?

De belangrijkste vraag! Voor onderstaande informatie heb ik de website van het Maxima Medisch Centrum geraadpleegd, dat is het ziekenhuis waar ik ben geopereerd. Zij leggen het zo uit:

Bij een chronisch compartimentsyndroom (CECS, chronic exertional compartment syndrome) ontstaat door een te hoge druk in de spieren, na of tijdens sporten of wandelen, pijn en krampen in het onderbeen. Het kan op alle leeftijden voorkomen, maar meestal jonge mensen.

Symptomen

De klachten die horen bij het chronisch compartimentsyndroom treden vaak op bij forse inspanning, bijvoorbeeld tijdens hardlopen. Veelvoorkomende klachten aan het onderbeen zijn:

  • Pijn en stijfheid
  • Een gespannen gevoel
  • Verminderde controle
  • Tintelingen in de omgeving van de grote teen of de teen daarnaast

Oorzaak

Tijdens inspanning moet er meer bloed naar het onderbeen, zodat de spieren harder kunnen werken. De spier kan hierdoor te veel gaan zwellen en zo te strak in zijn omhullende vlies komen te zitten. Vergelijk het met een ‘te strakke jas om een te dikke buik’. Daardoor ontstaat een te hoge druk in deze spieren.

Toevoeging Wendy: hierboven wordt de oorzaak van de pijn omschreven, maar niet de oorzaak van deze aandoening. Hoewel het niet met zekerheid te zeggen is, is mijn chronisch compartimentsyndroom waarschijnlijk ontstaan door een combinatie van overbelasting (fanatiek sporten, veel wandelen tijdens stedentrips, veel staan tijdens werk-events en feestjes) en daarbij vaak gympen dragen die geen goed voetbed hebben en daardoor mijn voeten onvoldoende steun gaven.

Waarom uitgerekend ik deze aandoening heb gekregen en al die anderen die de hele wereld bewandelen op hun Allstars niet? Dat zal ik nooit weten.

Behandeling

Wanneer symptomen en drukmeting beide wijzen in de richting van een chronisch compartimentsyndroom, wordt door de sportarts een aantal adviezen gegeven. Mocht het na enige maanden niet beter gaan, kan een operatie worden verricht waarbij het vlies wordt geopend en de spier weer normaal kan zwellen.

Tijdens de operatie wordt een incisie van ongeveer twee centimeter in het been gemaakt, waarna onder de huid het vlies over de gehele lengte van het onderbeen wordt geopend. Dit gebeurt meestal via een dagbehandeling, onder narcose of via een ruggenprik.

Tot zover de specialisten!

Wendy's Wondere Wereld - wat is een chronisch compartimentsyndroom?
Na de operatie waren mijn benen in verband gewikkeld.

Hoe uitte dat chronisch compartimentsyndroom zich bij mij?

Ik zal het niet mooier maken dan het was: Ik heb de afgelopen 1,5 jaar onwijs veel pijn gehad. In het begin alleen tijdens en na het sporten, maar mijn benen (ik had het syndroom in beide onderbenen) werden steeds slechter belastbaar en uiteindelijk had ik vrijwel constant een heftige, zeurende pijn.

Daardoor heb ik in de loop van de tijd mijn leven op veel vlakken moeten aanpassen aan deze aandoening. Sporten ging niet meer, wandelen werd ook steeds lastiger (tijdens mijn vakantie naar Laos eind 2017 moesten we zelfs fietsen huren omdat lopen te veel pijn deed), en toen ik in oktober 2018 naar Singapore en Nieuw-Zeeland ging heb ik -ondanks dat ik mijn benen zo min mogelijk belastte- gehuild van de pijn.

Hoe wordt de diagnose gesteld?

De diagnose van een chronisch compartimentsyndroom kan worden gesteld door middel van een drukmeting. Tijdens een drukmeting worden er met naalden dunne slangetjes in je de spiercompartimenten in je onderbenen aangebracht.

Door voor en na inspanning (paar minuten flink doorstappen op een hellende loopband) een speciaal apparaat op de slangetjes aan te sluiten wordt de druk in je spiercompartiment gemeten. Bij bepaalde waarden heb je dus een chronisch compartimentsyndroom.

Dat klinkt als een rottig onderzoek, en dat is het ook. Ik heb het twee keer ondergaan, eerst in een ander ziekenhuis (waar de diagnose om onbekende redenen niet kon worden gesteld) en een aantal maanden later nog eens in het MMC. Je krijgt gelukkig een plaatselijke verdoving, maar pijnloos is het helaas niet.

Die diagnose duurde in mijn geval wel een tijdje!

Eigenlijk had ik al klachten sinds eind 2016, maar zo lang ik niet fanatiek sportte belemmerde het me niet teveel in mijn dagelijks leven. Toch werden de klachten wel steeds erger, en sinds juli 2017 kon ik helemaal niet meer sporten. Ik ben toen een halfjaar onder behandeling geweest bij een fysiotherapeut en hij verwees me in december 2017 door naar een sportarts.

Daar kon ik in maart 2018 terecht voor een eerste consult, waarna een drukmeting, echo, MRI, doorverwijzingnaar de chirurg van het MMC en nog een drukmeting volgden. Uiteindelijk ben ik op 27 december 2018 geopereerd. Ik had dus flink wat geduld nodig, maar inmiddels is mijn operatie achter de rug en ben ik aan het herstellen!   

Hoe was de operatie?

Wendy's Wondere Wereld - wat is een chronisch compartimentsyndroom
Hier lag ik te wachten tot mijn ruggenprik weer was uitgewerkt.

Die onwijze pijn had één voordeel: Ik zag namelijk totaal niet op tegen de operatie! Natuurlijk was ik zenuwachtig (al begon dat pas echt op de laatste avond), maar ik was er vooral heel erg aan toe.

Lachen tijdens de ruggenprik

Ik heb gelukkig nooit eerder in het ziekenhuis heb gelegen, deze operatie was dus mijn eerste operatie ooit. Het was een dagbehandeling, ik kwam ’s morgens met mijn ouders in het ziekenhuis en toen mijn ruggenprik tegen het eind van de middag helemaal was uitgewerkt mocht ik weer naar huis.

De operatie zelf en alles daaromheen is een beetje in een waas aan me voorbijgegaan. Ik weet nog wel dat ik veel gelachen heb, zelfs tijdens het zetten van de ruggenprik en tijdens de operatie! Dat heeft waarschijnlijk ook iets te maken met de kalmerende middelen die ik kreeg toegediend. 😉

Het ziekenhuispersoneel was heel efficiënt waardoor alles supersnel ging! Ik vond het vet spannend om een infuus te krijgen, maar dat was binnen no time en met een piepklein prikje aangelegd. De ruggenprik duurde wat langer en was minder prettig, maar ook daar werd ik goed doorheen geloodst en veel pijn deed het gelukkig niet.

Een leuke ervaring kun je een operatie nooit noemen denk ik, maar de medewerkers van het MMC waren supervriendelijk en deden er alles aan om het zo aangenaam mogelijk te maken, dus daar ben ik erg dankbaar voor!

De operatie is inmiddels twee weken geleden, hoe gaat het nu?

De eerste dagen gingen heel goed! Ik liep wel voorzichtig, maar had amper pijn en ik moest steeds weer lachen als ik terugdacht aan dat gekke gevoel van die ruggenprik! Ik realiseerde me achteraf pas dat dat grotendeels kwam door de morfine die ik de eerste dagen kreeg. Toen de morfine eenmaal uit mijn lijf was, kwam daar een scherpe pijn voor in de plaats.

Ik ben dan ook blij met alle hulp die ik de afgelopen weken kreeg van mijn familie en vriendinnen: ze hebben voor me gekookt, boodschappen gedaan, schoongemaakt en me vaak gezelschap gehouden. Zonder hen was ik waarschijnlijk nu verhongerd en zou mijn huis een bende zijn! 😉

Wendy's Wondere Wereld - wat is een chronisch compartimentsyndroom
Deze twee waren de eerste week niet bij me weg te slaan, zo lief!

Dat herstel valt wel wat tegen…

Ja, ik moet toegeven dat ik me een beetje verkeken heb op dat herstel. Dat komt denk ik door een aantal factoren:

  • Ik had zo ongelooflijk veel pijn voordat ik geopereerd werd dat ik alleen maar dacht: “erger dan dit kan het na de operatie niet zijn”. (en dat is ook zo, maar veel minder was het nou ook niet direct)
  • Ik heb me vooral gefocust op de praktische beperkingen na de operatie, namelijk dat ik twee weken met steunkousen moet lopen en daardoor niet mag fietsen en autorijden. Dat de pijn en vermoeidheid mijn grootste beperking waren had ik niet voorzien.
  • En de belangrijkste factor is misschien wel dat ik een optimist ben en vooral focus op het eindresultaat (Sporten! Dansen! Bergen beklimmen in Nieuw-Zeeland, jeej!) en de weg daarnaartoe voor het gemak maar genegeerd heb. 😉

Hoewel ik nu, twee weken na de operatie, nog niet pijnvrij ben, ben ik superblij dat ik deze ingreep heb ondergaan. Want de pijn die ik nu heb is tijdelijk. Vanaf nu wordt het elke dag beter en als ik helemaal hersteld ben kan ik eindelijk weer mijn leven leiden zonder beperkt te worden door die zere benen!

Hoe nu verder?

Goede vraag! In 90% van de gevallen kun je zo’n twee maanden na de operatie aan een chronisch compartimentsyndroom weer alles doen, dus ik ga ervan uit dat dat voor mij ook geldt. Ik verwacht mijn benen in de komende weken steeds meer te kunnen belasten, waarbij ik eerst wil focussen op wandelen en fietsen. Als dat goed gaat -en ik weer wat conditie heb opgebouwd- dan mag ik weer sporten en kan ik eindelijk weer gaan werken aan een sterk en fit lijf. En ik kan je vertellen dat ik daar enorm naar uitkijk!

Wie weet geef ik over een tijdje nog eens een update, voor nu hoop ik in ieder geval de meeste vragen te hebben beantwoord. Wil je meer weten over het chronisch compartimentsyndroom? Stel je vraag aan mij of check de info op de website van het Maxima Medisch Centrum!

4 gedachten over “Wat is een chronisch compartimentsyndroom?

  • 11 januari 2019 om 11:44
    Permalink

    Hai Wendy, heel veel sterkte met herstellen ! Geduld en goed luisteren naar je lijf is mijn advies. En ja ik weet het, dat advies heb je al tig keren gekregen van de mensen om je heen!! Dus luisteren 🙂

    Beantwoorden
    • 13 januari 2019 om 16:16
      Permalink

      Dankjewel Elly! Het is inderdaad een goede les in geduld hebben en naar mijn lijf luisteren. 😉

      Beantwoorden
  • 3 augustus 2019 om 08:30
    Permalink

    Hallo Wendy,
    Wat fijn om te lezen over jouw ervaringen.
    Ik heb na 15 jaar! Eindelijk te horen gekregen dat ze aan het compartiment syndroom denken.
    Ze willen het liefste niet opereren maar hopen dat het met bepaalde oefeningen op te lossen is (waar ik zelf geen vertrouwen in heb).

    Ik kan nog geen 5 minuten lopen zonder hevige pijn te hebben en daardoor heb ik op de rustige momenten van een dag last van rusteloze benen.

    Ik zou het leuk vinden om te horen hoe het nu met je gaat.

    Groeten Shelley

    Beantwoorden
    • 12 augustus 2019 om 09:59
      Permalink

      Hoi Shelley, wat goed om te lezen dat er na al die jaren een diagnose is gesteld bij je, maar ik kan me voorstellen dat je weinig vertrouwen hebt in herstel met alleen maar oefeningen. Met mijn benen gaat het nog steeds heel goed! Ik moet eigenlijk wat meer sporten om ze sterker te maken, maar ik kan weer een hele dag op een festival dansen zonder die verschrikkelijke pijn, dus wat mij betreft is de operatie geslaagd. 😉

      Beantwoorden

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.